Frans van tartwijk

Nieuw werk van docent Frans van Tartwijk in galerie De Meerse

Nico van Vliet

Margot van Neerven

HOPE

HOPE een tentoonstelling van docent Jans Muskee en oudstudenten Marian mijnhardt en Trijn Romein.

Helene de Winter (oudstudent)

Deelnemende kunstenaars: Judith Schepers, Frank van Ansem, Marita Kratz, Jeroen de Nijs, Mirian Jacobs, Ludmilla van der Spoel, Stefan Bleekrode, Malou Cohen, Derya Zenginoglu, Ophelia Maas, Mieke Fokkinga, Teodora Ionescu, Hanna van Doornum, Perscheng Warzandegan, Helene de Winter, Chantal de Doux, Ruud Lanfermeijer, Valerie Zwart, Zus Stapel, Remco Dikken, René Duinkerken.

Artist in residence van Lineke Hansma in ArToll (D)

Lineke is in juni 2011 afgestudeerd.

Deze maand (december 2011) ben ik uitgenodigd om deel te nemen aan het Winterlabor in ArToll ( Bedburg- Hau ). ArToll is gevestigd in Haus 6 op het terrein van de Reinische Kliniken. Het is een plek voor kunstenaars om samen te wonen en te werken.

De eerste week zit erop en ik ben nu een week thuis, daarna vertrek ik voor nog een week. Maar wat heb ik al heerlijk gewerkt!
Het huis heeft grote en kleinere ruimten, voormalige slaapzalen en isoleercellen.
Het is voor mij de eerste keer om een onderzoek in een grotere ruimte te doen. Ik heb mijn foto's als uitgangspunt genomen en deze geïntegreerd in de ruimte, om vervolgens met verschillende materialen vanaf de muur de ruimte in te gaan. Al werkend, spelend en componerend heb ik de ruimte veroverd.
Ik vond het fijn om steeds bij mijn werk te kunnen blijven, ik zat helemaal in het proces tot diep in de avond. Dat geconcentreerde, alleen maar dat ene bezig, vind ik een prettige manier van werken.
Maar ook de ontmoeting en gesprekken met de andere kunstenaars zijn inspirerend, naar elkaars werken kijken, vragen krijgen en stellen.
Naast eigen werk wordt er deze maand speciaal aandacht gegeven aan performance en alle kunstenaars worden uitgenodigd daaraan deel te nemen. Voor mij een nieuwe ervaring en erg leuk en leerzaam!
Ik vond het reuze spannend om er heen te gaan maar wat ben ik blij dat ik door gezet heb. Vanaf de eerste dag voelde ik me thuis en heb er van genoten daar te mogen werken.
En wat helemaal geweldig is, ik ben ook uitgenodigd deel te nemen aan het sommerlabor, een werkperiode van 2 weken in augustus 2012 met aansluitend een tentoonstellingsperiode van 1 maand, ook weer met verschillende kunstenaars uit Duitsland, Nederland, Zwitserland,.........

Maar eerst nog een werkperiode van een week.

Excursie naar Verbeke Foundation en Gent

12 november 2011, een inspirerende excursie naar België! Met z'n 65-en in de bus, en we kregen meteen bij binnenkomst al koffie met een stroopwafel.

De eerste stop was bij de Verbeke Foundation in Kemzeke. Zomaar ineens langs de snelweg duikt een waar kunstenaarsparadijs op, temidden van heel veel groen. Het transportbedrijf dat er ooit zat is een aantal jaren geleden omgetoverd tot één grote inspiratiebron voor hedendaagse kunst. Met als belangrijkste thema's: bio-kunst, eco-kunst en 'recyclage' (het prachtige Vlaamse woord voor recycling).

Wat een verrassende ontdekplek, die enorme loodsen en het nog veel grotere buitengebied! Alles wat je er tegen komt, of het nou kunst of natuur, binnen of buiten is, is in beweging. Het groeit, bloeit of is juist in verval en onderweg naar een nieuwe fase. De eigenaar Geert Verbeke zegt hier over: "Onze tentoonstellingsruimte wil geen oase zijn. Onze presentatie is onaf, in beweging, ongepolijst, contradictorisch, slordig, complex, onharmonieus, levend en onmonumentaal, zoals de wereld buiten de museummuren."

In de eerste loods staat meteen een Strandbeest van Theo Jansen, en een container die ooit beschilderd is door Keith Haring.

Om de hoek, in een aparte ruimte een ode aan de vergankelijkheid, en het bewijs dat dood niet levenloos is: de kunstwerken van Martin uit den Boogerd. Deze verterende octopus geeft bijvoorbeeld nog genoeg energie af om beeld en geluid mee op te wekken.
Iets verderop nog meer bio-kunst, gemaakt door de samenwerking tussen mens en bij, van Jef Faes.
Er waren binnen nog véél meer bijzondere dingen te zien. Maar we gingen toch via de kassen naar buiten.
Daar troffen we oude wilgen die met nieuwe wilgentakken aan elkaar verbonden waren, een kunstwerk van Wil Beckers en een fantastische Dome van Aenaes Wilder, gemaakt van gestapelde blokjes,een huis opgebouwd uit oude raamkozijnen van Jason van der Woude en het Wereldwindorgel van Raphaël Opstaele.
De tijd was veel te kort, bijna iedereen had er nog uren kunnen en willen ronddwalen! Binnen nog snel een foto gemaakt van dit werk, een prachtig idee: de boomwortels groeien binnen de bekisting uit tot tafelpoten, en uiteindelijk vormen de wortels na heel veel jaren het tafelblad en de tafel.

... maar we moesten weer verder! Naar Gent, naar het Museum Dr. Guislain. Gezellig weer de bus in en we waren allemaal erg blij met een mandarijntje... Ook leuk trouwens dat de studenten van alle leerjaren nu door elkaar zaten, normaal gesproken kom je als eerstejaars geen derde-, vierde- of vijfdejaars tegen.
Het Museum Dr. Guislain is gelegen in een prachtig oud gebouw in Gent, een voormalige psychiatrische inrichting. De tentoonstelling die er op dit moment te zien is heeft als titel 'Gevaarlijk jong - kind in gevaar, kind als gevaar'. Daarnaast is er een vaste collectie Outsider-kunst getiteld 'Verborgen werelden'.
We waren allemaal al redelijk verzadigd na de indrukken van eerder op de dag, en het was even omschakelen. Voor mij viel de Big Baby van Ron Mueck op.Er hing ook een werk van Jans Muskee, één van de docenten aan de Nieuwe Akademie.

Het was goed om rond te dwalen over de verschillende afdelingen. Maar de verzadiging trad ook op, niet alleen bij mij maar bij de meeste studenten. Tijd om de indrukken te laten bezinken. Dat kon gelukkig op de terugweg naar huis, weer gezellig hobbelend in de bus met de ‘Akademie-krentenbol' in de ene hand en een vers kopje koffie in de andere.
Ik ben benieuwd tot welke werken deze dag zal inspireren!

Marjoke van de Plassche (basisjaar 1)

Excursie VENETIE

Venetië is een prachtige oude stad aan het water met de bekende gondels, duiven en het San Marco plein. Venetië betekent ook veel trappen lopen, bruggetjes over, en wijn drinken op het terras tijdens lange, zwoele avonden. Maar Venetië is vooral veel kunst zien, veel praten over kunst, dromen over kunst oftewel een totale onderdompeling in kunst. En ook al klinkt het afgezaagd, dat is ongelofelijk inspirerend!
De Biënnale bestaat uit tentoonstellingen en landenpaviljoens in de Arsenale, Giardini en in het centrum van de stad. De Arsenale was in de tijd van de kruistochten één van de grootste scheepswerven ter wereld. In deze prachtige grote hallen maakte de film ‘The Clock' van Christian Marclay grote indruk. ‘The Clock' is een collage van filmbeelden waarin de tijd de verbindende factor is tussen de filmbeelden en waarbij de tijd en tijdsbeleving overeenkomt met de werkelijkheid.
In de Giardini, het park met de verschillende landenpaviljoens, kun je makkelijk een hele dag ronddwalen van het ene naar het andere paviljoen. En dan nog heb je te weinig tijd. Natuurlijk had ik gelezen over de bijdrage van het Amerikaanse paviljoen met de op zijn kop gezette tank en het doolhof van gangen en kamers van Mike Nelson in het Britse paviljoen. Maar eigenlijk vond ik het veel leuker om verrast te worden zonder enige kennis vooraf. Bijvoorbeeld met de opera over een auto-ongeluk in het Hongaarse paviljoen. Of om op het verkeerde been gezet te worden. Zoals met de video-drieluik over de opkomst van een beweging in Polen die alle joden oproept terug te keren naar Polen. Of met de uitwerking van het plan om een zoutbrug te bouwen over de Dode Zee tussen Israël en Jordanië. Pas na een tijdje dringt door dat het hier om fictie gaat en niet de werkelijkheid is.
Naast de tentoonstellingen van de Biënnale hebben we ook verschillende musea voor moderne kunst bezocht, zoals het Palazzo Grassi, Museo Punta della Dogana en het Museo Fortuny. En de stad zelf herbergt nog vele andere landenpaviljoens, soms verscholen in kleine achterafsteegjes, soms in prachtige paleizen langs het water. Soms de moeite waard, soms ook helemaal niet.
Als je dan vijf dagen later oververzadigd van kunst naar huis gaat, besef je dat je eigenlijk nog steeds niet alles hebt gezien.

Tekst: cheryl
Foto's: Liesbeth

 

Impressie eindexpo NAU 2011

Aftellen...
Loods6, vrijdag 27 mei 2011: Morgen is hier de feestelijke opening van de expositie waarmee we de Nieuwe Akademie afronden. We staan nog tussen gereedschap, dozen en ladders. Bevestigen tekeningen op dragers en installeren beamers. Er wordt geschoven met beelden. Hoe komen ze het meest tot hun recht? We maken alle twaalf heel ander werk, en dat gaat in deze ruimte een relatie met elkaar aan. Maar het lukt om er een passend geheel van te maken.
De laatste weken waren gevuld met praktische zaken, uitnodigingen, wat is er nodig, wie zorgt waarvoor... We stellen onze portfolio's samen en drukken visitekaartjes. Twee weken terug hebben we onze laatste werkbespreking gehad, waarin we een selectie uit ons werk gemaakt hebben. En nu staat alles hier in Loods6. Na vijf jaar, voor sommigen van ons zes, laten we ons werk aan publiek, vrienden en familie zien.

 

Terugblikken...
Bij het afsluiten van een opleiding hoort ook een terugblik. Omdat ik namens mijn mede-studenten het dankwoord mag spreken vraag ik rond, en ga ik bij mijzelf na hoe ik deze studie ervaren heb. Wat steeds naar voren komt is de bijzondere betrokkenheid waarmee dit hechte team docenten werkt. De aandacht voor de opbouw van de lessen, om op zo'n zaterdag maar zo veel mogelijk mee te kunnen geven. Een mailtje tussendoor: 'ik liep op een tentoonstelling en zag het werk van die en die kunstenaar - dacht aan je, zou eens gaan kijken'...
De werkbesprekingen waren niet altijd gemakkelijk. Zolang een ander aan de beurt is snap je de vragen, aanmoediging en kritiek meestal wel. Als het over je eigen werk gaat komt het dichterbij en kan het even duren voor het kwartje valt. Maar ze vallen wel, en in de loop van de opleiding hebben we steeds beter leren reflecteren op ons eigen werk.
Men zegt dat een goede leraar eruit haalt wat er in zit, in plaats van dat hij iets erin stopt. Daar streeft de akademie naar, en de diversiteit van ons werk op deze eind-expositie onderschrijft dat.

 

Afsluiten...
Zaterdagmiddag. Loods6 stroomt vol met gasten. De expositie ziet er goed uit. Er zijn een paar honderd mensen. Er wordt geproost, gespeecht, certificaten uitgereikt, gefeliciteerd. Het is genieten, ontspannen, complimenten in ontvangst nemen en af en toe een vleugje weemoed. We 'vliegen uit'... Zullen we de akademie gaan missen? Misschien. Eerst dat zwarte gat maar eens verkennen...

Manja Eland

Christine AWARD 2011

Sinds twee jaar organiseert de NAU voor haar studenten de one minute prijsvraag.  Studenten kunnen een filmpje insturen dat ongeveer 1 minuut duurt.
Alle inzendingen worden anoniem door een jury van 3 personen van buiten de academie beoordeeld.
De jury heeft dit jaar 4 filmpjes uitgekozen, waarvan 3 een eervolle vermelding gekregen hebben en één de Christine-Award 2011 gewonnen heeft.
De winnaar heeft behalve de eervolle trofee "de Christine" een jaarabonnement op een kunsttijdschrift naar keuze gekregen.

Er zijn dit jaar 32 filmpjes ingezonden.
De jury bestond uit Astrid Willems, Sije Kingma en Tsjalling Venema.

Juryrapport Christine award 2011

Winnaar - Maartje Brok
Een heel origineel filmpje. Lengte en wat er gebeurt precies goed. Mooi ritme aangehouden van monteren. Goed geacteerd. Prachtig gespeeld met afwisseling, stills-bewegend beeld. Helaas technisch niet goed uitgevoerd  maar ondanks dat fascinerend om naar te blijven kijken. Om het filmpje te bekijken klik hier .

1e eervolle vermelding - Marion van der Horst
Een hele goeie film van iemand die vooral er mee door moet gaan. Technisch heel goed inelkaar, goed gebruik gemaakt van geluid. Het enige was dat 1 minuut te kort was voor al de dingen die er gebeuren, daardoor wordt het te fragmentarisch. De jury zou graag een lange versie zien. Om het filmje te bekijken klik hier .

2e eervolle vermelding - Esther van Casteren
Een eng filmpje. Een van de juryleden had vaak van dit soort nachtmerries. Maar heel mooi gedaan, mooie details en technisch goed. Jammer dat er niet iets met geluid was gedaan. Om het filmpje te bekijken klik hier.

3e eervolle vermelding - Bernadette van Hapert
Een heel grappig filmpje. Ook na 4x kijken, moest er nog om gelachen worden. Een van de weinige filmpjes waar het geluid en het beeld onlosmakelijk met elkaar te maken hebben. En precies het goede filmpje voor de lengte die het mocht duren.  Om het filmpje te bekijken klik hier .

Dit jaar twee aanmoedigingen voor Elly Sloep en Moniek Nusselein