web anitaDaar stond ik dan op een zaterdag in juni 2013, keurig met mijn schilderijen onder mijn armen om me aan te melden voor de Nieuwe Akademie Utrecht. Dé part-time opleiding tot beeldend kunstenaar. Dit was de opleiding waar ik de uitdaging zou krijgen die ik zocht. Het avontuur kon beginnen en dat is het van de eerste dag tot aan de laatste werkbespreking zeker geweest.
De eerste twee jaren waren zeer afwisselend, de vier vakken werden verdeeld over deze jaren en ik mocht starten met mixed media en tekenen. Mijn werk schoot ook alle kanten uit, vanuit het schilderen ging ik over op plat textiel werk en langzaam aan ontwikkelde ik een eigen stijl in ruimtelijk werk. Onderzoeken en experimenteren was het motto, nou dat heb ik dan ook zeker gedaan. Zo heb ik tijdens een les eens een performance gedaan en ik kon me ook helemaal vinden in de les met de kleding. Wellicht heeft dat ertoe geleid dat ik met textiel verder ben gegaan.
In de eerste jaren was er ook de mogelijkheid een cursus kunstgeschiedenis te volgen en die heb ik als een welkome aanvulling op de lessen ervaren.
web anita 2In de 'akademie' jaren was het mooi om te zien hoe iedereen zich verder ontwikkelde. Van de vele werkbesprekingen heb ik veel geleerd. Juist van feedback aan mede-studenten leer je zelf ook beter kijken. Ik werd gestimuleerd om de lat steeds een stukje hoger te leggen. Maar niet altijd werd alles even enthousiast ontvangen, sterker nog soms werd het werk totaal afgekraakt. Tja, daarna maar weer eens heroverwegen, de commentaren nog eens doorlezen en opnieuw beginnen. En door! Dat is mijn manier geweest, vallen en opstaan en je niet van de wijs laten brengen. Blijf bij jezelf, dat heb ik altijd in mijn achterhoofd. Je kan wel ideeën opdoen, dat is goed, maar je maakt je werk toch op jouw manier. Deze periode heb ik als een spons kunst opgezogen. Aan de aangeboden excursies en reizen heb ik dan ook zoveel mogelijk deelgenomen. Hoewel het tempo van het te bezichtigen kunstaanbod altijd erg hoog lag, zal ik deze gezellige en leerzame moment zeker gaan missen. Ook heeft het mij gemotiveerd zelf vaker een tentoonstelling, museum of beurs te bezoeken. Helemaal gezellig is het als je met mede-studenten op pad gaat en je ervaringen kunt delen. Sowieso heeft de NAU me fijne nieuwe vriendschappen gebracht. Dat het kunstenaarschap een individueel beroep is, hoeft niet per definitie zo te zijn. Samen versterk je elkaar en kun je van elkaar leren.
Kortom, de NAU heeft me meer gebracht dan ik hoopte. Naast het ontwikkelen van mijn werk ook een persoonlijke ontwikkeling.
Dank jullie wel, Annemarie, Frans, Guda, Jans, Joop en Jos.

Terugblik op 6 jaar Nieuwe Akademie Utrecht.

gaby 2Zaterdagochtend rijd ik in allervroegte van Nijmegen naar Utrecht. Ik heb veel werk gemaakt voor deze allerlaatste werkbespreking, Alles met klemmen vastgemaakt op de grootste plank die in de auto past.
Vandaag gaan we een keuze maken wat hiervan tijdens de eindexpositie te zien zal zijn. Welke reacties ga ik erop krijgen? Het blijft elke keer spannend, maar ik constateer dat het dit keer een heel ander gevoel is.
Tijdens deze laatste rit overdenk ik de zes jaar waarin ik het programma van de NAU heb gevolgd. Lessen mixed media, schilderen, tekenen en ruimtelijk in de eerste 2 jaar daarna steeds meer mijn eigen werk gaan onderzoeken. De eerste 4 jaar van de NAU reed ik gezamenlijk met een medestudent, we propten de auto tot de nok vol met kratten materialen en werken. Onderweg hadden we veel gesprekken en wisselden elkaars inzichten uit.

Deskundige docenten vormen al jaren de vast kern van de NAU. Ik heb ze als persoonlijk en betrokken ervaren, bij de opleiding, bij mijn proces.
De feedback van docenten viel me wel eens rauw op mijn dak.

Nieuwe Akademie Utrecht 2011 - 2016

roland1Dat ik een keer wilde gaan schilderen was al vroeg duidelijk voor mij. Rond mijn 17e levensjaar schat ik zo in, zag ik een documentaire over een Duits-Russische schilder die een verpletterende indruk op mij maakte. Walter Spies was zijn naam; ik heb hem later nog eens opgezocht maar begreep toen niet meer zo goed waarom hij zo'n indruk maakte. Ik was toen al druk met muziek bezig en tijdens en na mijn conservatoriumstudie had ik geen tijd voor andere kunst. Dacht ik. Net zoals beeldende kunst kan muziek je helemaal in beslag nemen. De drang werd later echter steeds groter; ik besloot te beginnen met tekenlessen en daarna nog een cursus en een workshop. Maar dat was het allemaal niet. Ik zocht naar meer vrijheid en verdieping.

Nieuwe Akademie Utrecht (NAU) 2009 -2014

Huub GilissenErgens rond mijn twaalfde verloor ik mijn interesse in tekenen. Mijn kinderlijke droom om als kunstenaar hele mooie spannende werken te maken werd verdrongen door allerlei zaken die een puber van twaalf belangrijker vindt dan kunst. Pas op mijn veertigste werd het vuurtje weer aangewakkerd.
Diverse cursusjaren bij Artibus in Utrecht, de Werkschuit in Zeist en vele jaren vrije ateliers bij diverse kunstenaars volgden. Dit bracht mij echter niet de voldoening en verdieping die ik zocht. Ik ontwikkelde me niet zoals mij dit voor ogen stond.
Op 28 augustus 2009 ontdekte ik echter bij toeval in het NRC een advertentie van de Nieuwe Akademie Utrecht. De ontwikkeling tot autonoom kunstenaar en van eigen beeldtaal staat bij de NAU centraal en dit was nou precies wat ik zocht. Op 5 september was er een open dag en kon je eigen werk meenemen voor een toelatingsgesprek. De advertentie sprak me aan. Ik wilde meer serieus met kunst bezig zijn en dit leek me dus wel de kans om naast mijn fulltime baan aan mijn passie te werken. Het leek me een goede basis voor mijn „volgende carrière” (ik werd die maand 56). Het was best spannend om voor het eerst op die manier mijn werk te laten zien. Ik ging eigenlijk zonder verwachting naar de open dag en had het idee dat ik binnen een uurtje wel wist waar ik aan toe was.

Mijn Nieuwe Akademie: Frances van Gool

Al mijn hele leven ben ik bezig dingen te 'maken'. Als kind was ik al een enorme knutselaar. Later volgde ik verschillende cursussen. Ook kreeg ik les in het atelier van een schilder en was lid van een modelclub. Tot ik voor mijn gevoel niet verder kwam; het proces stokte. Maar de kunstacademie volgen durfde ik nog niet, vlak na mijn eindexamen. En later zag ik het niet zitten om werk én gezinsleven helemaal op zijn kop te zetten voor een meerjarige kunstopleiding in deeltijd. Maar het gevoel dat ik meer uit mezelf wilde halen dan met al die los-vaste cursussen mogelijk was bleef aan me knagen.

Na mijn veertigste wist ik het zeker: als ik écht iets wilde met de wens om dingen te blijven 'maken', dan moest ik maar eens stappen ondernemen. Dus toen een vriendin mij vertelde over het bestaan van de Nieuwe Akademie – die zijzelf ook had gedaan – sprong ik een gat in de lucht. Ongeveer één zaterdag per maand inplannen voor onderwijs en thuis verder werken, dat was het helemaal! Maar wat me bovenal aansprak: die verdieping vinden, die sturing krijgen die ik zo hard nodig had. Dát wilde ik.

Zo begon ik dus in het najaar van 2008 op de Nieuwe Akademie Utrecht. Als 'spijtoptant', zoals ik met een grijns uitlegde aan belangstellenden.

Van poep en pies tot vanzelfsprekende vragen:

terugblik op vijf jaar Nieuwe Akademie Utrecht

Poep, bloed, duizelig makende video's met geschreeuw en gore toestanden. Mijn God, waar ben ik in terechtgekomen?

De tentoonstelling van de geruchtmakende kunstenaar Paul McCarthy in het SMAK in Gent was mijn eerste excursie met de Nieuwe Akademie Utrecht. Wat een vuurdoop! Een wereld van verschil met wat ik daarvoor allemaal had gezien. Ik vond Chagall mooi en COBRA leuk, had een voorkeur voor kleur en expressie. Ik volgde cursussen, schilderde abstracte werken op doek. Abstract werken doe ik nog steeds, maar verder is er veel veranderd... Van de zes docenten van de NAU heb ik ontzettend veel geleerd, en veel waardevols meegekregen. In mijn bagage zitten aanmoedigingen (“Heb er maar gewoon vertrouwen in”), geweldige adviezen (“Elke lijn moet je apart tekenen. En doe het met liefde”), typeringen die me raakten (“Je bent heel eigenzinnig”) en veel inspiratie uit de lessen.