aficheIMG 20190629 WA0015 1leestafelafke en estherdorine 1annette en afkeafke marianMarianaugustjaap carla augustcarlacarla en wim DSC9520Marjan

dorine trapNatuurlijk, het gevoel van euforie! Afstuderen aan de NAU in Loods 6, Knsm-Laan 143 Amsterdam, 29 juni 2019. Daar staan we dan, onderaan de trap en worden één voor één toegesproken door onze scriptiebegeleider. Je klimt de trap op en kijkt over alle toeschouwers heen en luistert in een waas naar het verhaal. En het klopt allemaal wat er gezegd wordt: hard gewerkt, verschillende stappen gezet, doodgelopen, ontspoord, teruggezet op de rails. Een richting in geduwd, gestuurd, ertoe verleid, zachtjes uitgenodigd, voorzichtig aangespoord, wellicht gesuggereerd. De laatste 2 jaar van de opleiding hebben we stappen gezet, zelf leren bepalen wat goed is, onder woorden leren brengen wat we maken en waarom. Beeldelementen eerst leren ontdekken en beschrijven en daarna bewust toegepast. Een statement beschreven met daarin ons werkproces geformuleerd. Want als je ergens hangt, staat, leunt of beweegt, moet je toeschouwers een verhaal over je werk kunnen vertellen. En dat merk je, gelijk op deze afstudeerdag zelf. Waar toeschouwers je werk zien en er meer over willen horen. Er vragen over stellen. Je zou het echt niet leuk vinden als iemand zich af zou vragen of hij dit niet al eens eerder heeft gezien? We blijken met zijn allen heel goed voorbereid!
290c8ff2 5ec2 42ca a0a2 de242ce3bb18 28310c537 9f73 40ea 93d8 045e860d824cIMG 8230web

Voor deze expositie hebben we keuzen moeten maken. Tijdens de laatste werkbespreking op 18 mei zijn in vliegende vaart zo’n 5-tal werken per persoon gekozen voor de eindexpo. Maar tijdens de inrichting van deze expo zelf blijk je nog verder te moeten schiften. Je werk vraagt ruimte om zich heen om goed uit te kunnen komen. En het werk heeft invloed op andere werken eromheen. Het geheel moet bij elkaar passen. Het gaat om toespitsen. Uit welke werken kan de toeschouwer nu jouw stijl halen? Deze vraag helpt om de juiste werken over te houden.
De organisatie loopt als een machine. Op 18 mei ontvingen we informatie van Guda over het regelen van de eindexpo. Er is een draaiboek. En een lijst om de persberichten te posten. Natuurlijk worden er ateliers uitgenodigd, posters opgehangen en familie en vrienden uitgenodigd.
IMG 8232webjaapweb jans am

Er worden ook taken verdeeld. Reeds gedrukte uitnodigingen verspreid. Via WhatsApp gaan we de overige zaken regelen. Er blijken meer dingen bij te horen zoals bar, drankjes en hapjes, schoonmaakspullen, wel of geen hand-out, Carla houdt bij wie er wat heeft toegezegd te verzorgen en wat er nog open staat. Dat geeft houvast.
De week erop al ontvangt Guda graag foto’s voor de pers. Genoeg pixels erin, geschoten met een ordentelijke camera en dan zo opsturen dat Guda’s mailbox niet volloopt. Iet giet oan! Ook maken van visitekaartjes, prints en een showcase zijn geen overbodige luxe. Handig is een website te maken of weer eens tot finesses bij te werken. En gaan we nu allemaal wel of niet onze scriptie laten zien? We zijn er toch nog even flink mee bezig.
f91bbbfa af82 4516 9709 8a68eca0e0d9IMG 8225 2

Klaar met dat allemaal wil ik graag weer schilderen, dus aan het werk. Maar ’t is heel raar. Mijn drive lijkt weg! Ik hoef voor niemand meer iets te maken. En als ik dan weer begin zoek ik ondersteunende feedback van…..wie?? Ik moet het nu echt zelf gaan doen…...

De laatste week voor de expo bestaat uit lijstjes maken, boodschappen doen, quiches bakken, latjes, zaagje, haakjes en draad kopen, werk verzamelen, nieuw werk afmaken en met spray beschermen, Instagram aanpassen, website nogmaals bijwerken, de dagen vliegen om. In de huiskamer een stapel met wat allemaal mee moet.
Is er genoeg ingeslagen? Moeten er geen statafels komen? Is de borrel voor, tijdens of na de diploma-uitreiking? Onzinnige vragen. De zenuwen slaan gewoon toe.
Maar het is het allemaal waard. Je wordt heel goed begeleid. Ik wens dit afstuderen iedereen toe. Het blijkt een feest!

Dorine Kilian, 1 juli 2019

web voor en achterkant RGB



christine award webIeder jaar organiseert de NAU de Christine Award. Dit jaar wordt de Christine Award 2019 uitgereikt aan het beste 1-minutenfilmpje.
De opdracht was; maak een filmpje dat grappig of juist verdrietig is, overweldigend, saai, aangrijpend, vrolijk, persoonlijk, beschouwend, hilarisch of realistisch; het kan iets zijn uit je eigen omgeving, maar ook een collage van bij elkaar gezochte beelden; je kunt acteurs gebruiken, een performance doen, of een animatie, getekend of geschilderd, een stop-motion, kortom het kan van alles zijn.
Er zijn 2 criteria:
- Het filmpje mag niet langer zijn dan ongeveer een minuut.
- Het mag niet alleen maar een registratie zijn van wat je hebt gezien. (het moet een script als basis hebben)
Er waren in totaal 27 inzendingen, ingezonden door 1e, 2e, 3e en 4e jaars studenten.

De vak jury bestond uit: Esther van Casteren (winnaar van de eerste Christine Award) en Mirjam van Casteren (animatiefilmer en docent film)
De beperking dat het een scenario als grondslag moest hebben heeft geholpen, want de ingezonden filmpjes waren erg gevarieerd.

kijken naar de videos webjuryrapport webJuryrapport:
- In het algemeen viel op dat er in veel filmpjes geluid werd gebruikt en dat het opvallend vaak goed gelukt was, terwijl dat het moeilijkste is om film en geluid samen te voegen tot een geheel.
- Er waren veel leuke vondsten, maar jammer genoeg werden die vervolgens niet uitgewerkt. Ze bleven steken in het uitvoeren van een ideetje.
- De jury wil de studenten aanmoedigen een volgende keer iets langer na te denken, onvoorspelbaarder te zijn en misschien als het filmpje af is, er nog eens naar te kijken en het opnieuw te doen.

eerste prijs web1e prijs
Dit filmpje is intelligent gemaakt. Er is goed over nagedacht, al gaat het nergens anders over dan over zichzelf. Het heeft de opdracht heel letterlijk uitgevoerd nl dat het filmpje een script als uitgangspunt moest hebben. Ook in de vorm is dit consequent volgehouden.
De jury was het unaniem eens dat de 1e prijs gaat naar Judith Spook

tweede prijs web2e prijs
Afschuw en walging. Door de combinatie van geluid en beeld wordt dit opgeroepen, Daarna raak je gefascineerd (er zit ritme in) en wordt het verboden lekker. De 4 kaders in een vierkant doen denken aan de pasfoto’s uit een automaat, wat dan weer andere vreemde associaties oproept. Goed gedaan!
2e prijs gaat naar Cynthia van Wijngaarden

filmstill derde prijs3e prijs

Dit filmpje vertelt een verhaal. Er ligt zichtbaar een script aan ten grondslag. Het heeft een begint en een eind en een tussenstuk. Met simpele uitgeknipte vormen en plastic wordt een wereld in beeld gebracht. En al heb je geen idee waar je naar zit te kijken, je gelooft wat je ziet. De 3e prijs gaat naar Riet Kersten

publieksprijswebEervolle vermelding
Om dit filmpje werd hard gelachen. Er wordt de draak gestoken met het genre horrorfilm. Alles klopt daarin, het is vernuftig en goed gemaakt, met het geluid als drager van de beelden. Zelf het einde na de aftiteling doet mee. Er borrelt iets, maar wat? Dat is jammer, het blijft vooral een grap. De eervolle vermelding is voor Jacqueline van Benedek

Publieksprijs

Ook de studenten en docenten mochten hun stem uitbrengen. De meeste stemmen gingen naar het filmpje van Mariena Steensma.

Christien Loen over het afstudeerjaar aan de NAU.
Aan het eind van het vierde jaar ben je blij dat je door bent naar het vijfde jaar. In januari volgt de beoordeling of je mee kunt doen met de eindexpositie en eigenlijk ook of je “geslaagd” bent. Ik vond het tot het laatste moment spannend en was intens blij dat ik door kon gaan.

Dan komt de voorbereiding van de eindexpositie en ondertussen werk je hard door, want de werkbesprekingen gaan door. Bij mijzelf en mijn klasgenoten zag ik alles op z’n plek vallen. Iedereen kwam in de lift. Was ik tot nu toe vaak bezig met experimenten, ging ik niet voor “af” werk, maar probeerde vooral de bedoeling helder te maken. Nu ineens deed elke keuze er toe, van plakband tot spijker, van streep tot stip. Want straks bij de expo kijken er mensen naar je werk. Deze mensen komen zonder voorkennis binnen, dus je werk moet voor zich spreken.

SaskiaKoster 201806303929SaskiaKoster 201806303876Ondertussen ga je als examengroep de expo vormgeven. Ineens moet je samen keuzes maken over de vormgeving van de uitnodiging, de opening, persberichten, enz. Gelukkig zijn wij volwassen mensen met ervaringen en talenten. Mensen met vormgeeftalent, met schrijftalent, met organiseertalent, cateringtalent. Een goede taakverdeling en met volle kracht er tegen aan.

Tijd om jezelf als kunstenaar de wereld in te zetten. Hoe presenteer je jezelf als kunstenaar? Hoe kan de kunstwereld je vinden? Het fotograferen van je werk, het bouwen van een website, het schrijven van je statement. Elke werkbespreking wordt dit statement bijgeschaafd, helderder gemaakt, steeds meer tot de kern komend. Het schrijven van je statement helpt om onder woorden te brengen wat je probeert over te brengen. Het helpt ook om duidelijkere keuzes te maken in je werk.

SaskiaKoster 201806303987SaskiaKoster 201806303885

En dan is het zover, de eindexpo! Een prachtige ruimte in Loods 6 in Amsterdam in een inspirerende omgeving. Met koffers en paardentrailers je werk daarheen brengen. Jos en Frans hebben een indeling van de exporuimte gemaakt en je begint met het inrichten van de jou toegewezen ruimte. Tot het laatste moment nog keuzes maken over hoe en wat je laat zien. Zestien mensen in één ruimte met zeer divers werk, alles moet op elkaar afgestemd worden. En dat is gelukt in een dag.
En toen ik op de ochtend van de opening in mijn eentje in de ruimte rondliep was ik onder de indruk van de kloppende samenhang. Alweer een moment waarin ieders werk boven zichzelf uitsteeg. Alles kwam tot zijn recht.
SaskiaKoster 201806304069SaskiaKoster 201806303970Dan komen de gasten, familie, vrienden, de getuigschriftuitreiking met een persoonlijk verhaal. Ik heb ervan genoten. Vijf jaar hard werken en focus en nu genieten en vieren. Mijn tip is om deze week vrij te plannen van je dagelijkse werkzaamheden en met volle teugen te genieten met je groepsgenoten en de mensen die je dierbaar zijn.
SaskiaKoster 201806304055SaskiaKoster 201806304082

In de week die volgt wordt ineens duidelijk wat je geleerd hebt. Door het schrijven van je statement kun je over je werk praten. Maak je mensen geïnteresseerd en enthousiast over je werk en over het werk van je groepsgenoten. Elke dag probeer je mensen uit de kunstwereld, galeries te prikkelen om je werk te komen bekijken, mensen aanspreken, aandacht van mensen vasthouden. Niet iedereen zal je werk waarderen en begrijpen. En je bent blij met oprecht enthousiasme over je werk. Je bent blij als mensen je werk begrijpen. Je bent blij dat er mensen geraakt worden door je werk. Dit is de week waarin je contacten opbouwt met de kunstwereld. Er wordt zelfs wat verkocht en je gunt het elkaar.
SaskiaKoster 201806304001SaskiaKoster 201806304040

Ik heb mij erg blij gevoeld, tevreden over mijn inzet van de afgelopen vijf jaar. Ik had bij de start van de opleiding niet bedacht wat ik nu maak, hoe ik nu denk, wie ik nu ben. Want de opleiding is niet alleen een beeldend proces maar ook een persoonlijk proces. Tot de kern komen van wie je bent.
Het proces van het organiseren van de eindexpositie en de eindexpo zelf is niet alleen een afronding, het is een leren op zich. Een waardevolle ervaring voor de volgende stap: je bent beginnend kunstenaar. Ieder zal daar zijn eigen invulling aangeven. We gaan elkaar nodig hebben om bezig te blijven, om scherp te blijven. Want als je geen werkbesprekingen meer hebt moet de motivatie vanuit je binnenste komen met een beetje hulp van je groepsgenoten. De noodzaak om kunst te maken zit van binnen, maar je moet wel ruimte maken om je erop te focussen.
Jos, Frans Anne Marie, Guda en Jans, ik heb nu gezien hoeveel werk jullie elk jaar verzetten. Heel erg bedankt voor jullie onuitputtelijke inzet en toewijding.

Foto's Saskia Koster

SaskiaKoster 201806304345SaskiaKoster 201806304287SaskiaKoster 201806304113SaskiaKoster 201806304366 groep

voorzaal2rien3melanie4kristel5miriam6ineke7 marleen8hester9susana en gea10susana12tineke 213christien en harm14harm515steven16agatha17agatha en anita11yes sirSaskiaKoster 201806304002

awardIeder jaar wordt de Christine Award uitgereikt, dit jaar voor de beste foto, waarin de maker zelf aanwezig moet zijn. Alle studenten konden een werk inzenden. Alle werken werden anoniem door de Jury van buiten de NAU beoordeelt. Dit jaar bestond de Jury uit:
Emily van Dijk, kunstenaar en fotograaf en Hilde Onis, beeldend kunstenaarselectie

Het Juryrapport

voorlezenDe Jury was onder de indruk van de productkwaliteit van de 31 inzendingen en vond de inzet van de deelnemers goed:
Het enthousiasme van de makers was duidelijk in het werk terug te zien en het medium fotografie werd vanuit verschillende perspectieven onderzocht. Bij sommige werken probeerden de makers zelf weer buiten de kaders van de discipline fotografie te denken, maar grotendeels nam en de deelnemers de opdracht wel heel letterlijk. Het lijkt alsof zij vaak de eerste impuls hebben omgezet in een werk. Hierdoor zijn er veelal portretten uitgekomen. Daar valt veel meer uit te halen, maar de jury constateerde dat het met de onervarenheid van de deelnemers te maken kon hebben. Verder was er meer behoefte aan uitleg en sommige werken werden door de jury niet begrepen. Waarom zoveel foto’s met de BH en waarom niet 1? En wat doet de naakte man in de kist? Er ontstond behoefte aan uitwisseling.
Bij de daarop volgende selectieronde zijn de diepere lagen van de werken bekeken en is op vorm, lef en abstractie gelet. Er is een winnaar uitgekomen die verder heeft gedacht dan de gestelde criteria en daardoor vond de Jury dit een interessant werk.

Winnaar: Anne Oosthoekwinnaarprijs1
Het werk lijkt een stil uit een film. Een beveiligingscamera? Te zien is een urbaan stilleven, maar waar is de maker? Zijn het de schoenen? Staat ze achter het gordijn? Heeft de maker dit in scene gezet of heeft ze het per toeval ergens observeert?
Het werk roept vragen op en stelt de criteria van de opdracht op proef. Het is een zoektocht naar en over de persoon. Waar eindigt iemand? Zijn je spullen niet ook jezelf? De foto bevraagt de plek als identiteit: Wat zegt het over de persoon die er woont?
Het werk nodigt uit om er verhalen bij te verzinnen en beweegt zich tussen documentaire en geënsceneerde fotografie.





Tweede prijs: Anke te Rietmoleprijs2
Een spontane opname buiten in de natuur. De vorm en esthetiek sprak de jury aan, waarbij het vormenspel van de persoon en de achtergrond overeenkomsten laten zien. Dit scherpt de blik en de toeschouwer wordt uitgedaagd om op ontdekkingstocht te gaan.Studenten en docenten van de NAU mochten ook hun stem uitbrengen.


publieksEva Hoopman, winnaar publieksprijs

Eindexpositie NAU 2017 Groot Succes

Rond half 4 op zaterdagmiddag 24 juni staat de kade voor de open poort van Loods 6 gezellig vol. De wind van het open water is een welkome verkoeling voor de hitte die nog binnen in de grote loods hangt. Binnen staan rechts tafels opgesteld waar de studenten die hier afstuderen hun portfolio en visitekaartjes hebben gelegd. Links de bar waar het geroezemoes van de daar verzamelde bezoekers langzaam de grotere hal begint te vullen.

Guda Koster – docent en coördinator van de opleiding - zit tussen de afstudeerders en haalt herinneringen op aan de afgelopen 5 jaar. Voor de gelegenheid heeft zij haar nagels gelakt in het flessengroen van de NAU, tevens de kleur op de uitnodiging van de expositie. De uitnodiging is ontworpen door de zoon van Marjolein Pelgrum en vormt letterlijk het uithangbord van deze expositie. Strak en stijlvol en illustratief voor de organisatie van deze expositie waarin de docenten en de 17 afstudeerders weinig aan het toeval hebben overgelaten.

De maanden voorafgaand aan de expositie ontploft de groepsapp met als titel NAU eindexpo 2017. Op een gemiddelde dag heb ik 35 appjes met onderwerpen variërend van blaadjes munt voor in de thee tot wie er nog een kapstok thuis heeft staan. Maslow zei het al: je komt pas aan het hogere toe als aan de basisbehoeften is voldaan. Het is toch aangenamer om kunst te genieten met een gekoeld drankje onder handbereik.

Na 5 jaar Nieuwe Akademie Utrecht is dit het eindpunt. Het is een grote stap van de werkbesprekingen in de lokalen van Nimeto naar de presentatie van het werk hier aan de hoge witte muren van Loods 6. Het voelt als loslaten, nu mogen andere mensen iets van ons werk vinden. Door de samenstelling van Jans Muskee en Annemarie Spijker is het prettig dwalen door de ruimte, met een goede mix van plat vlak en ruimtelijk werk.

Deelnemend kunstenaar Lettie van Kuijvenhoven verwoordt het als volgt:
‘De “geile“ hoek van Rezie waar het manvolk zich aan kan verlustigen , is gelijk een sappige binnenkomer. Helemaal klasse. De houtskooltekeningen van Marjolein , waar je als kijker in kunt weg dwalen met steeds het gevaar dat je je kop gaat stoten.’

Ook de weekdagen na de opening op zaterdag zijn, op maandag (8 bezoekers) na, goed bezocht.
Ans Schrieks krijgt de volgende reactie van een kunstenaar die zij van LinkedIn kent:
'We waren er rond 15.00u er waren ongeveer 10 mensen. Er was een hartelijk welkom, er werd een boekje met info gegeven en toen we weg gingen werd ons iets te drinken aangeboden. Het was echt heel leuk en mooi'.

Terug naar de Surinamekade op zaterdagmiddag half 4. Ik sta tussen het publiek dat zich langzaam opmaakt om naar binnen te gaan, helemaal naar achteren waar de diploma-uitreiking plaatsvindt. Mijn mede-studenten hebben zelfs een podium gemaakt voor de gelegenheid.

ruudAlleen heb ik een appje gekregen dat mijn familie, vriendin en dochtertje van 6 maanden nog in de file staan. Ik kijk uit over het water en zie het blauwwitte pontje uit de verte naderen. Zouden ze daarop zitten? De kade is inmiddels leeg om mij heen.
Mijn broer is er al wel en komt me halen; “Ze staan op je te wachten.”
Als ik me door de verzamelde menigte achterin de loods werk heb ik het gevoel alsof ik in een film meespeel. Lachende gezichten draaien zich naar me toe. “Ben jij Ruud? Ze staan op je te wachten hoor.”
Eindelijk sta ik dan bij het podium waar achtereenvolgens Guda, Frans, Annemarie, Jans en Jos ons voor het laatst toespreken als docent.
Ondanks de warmte achterin de grote Loods zit de sfeer er goed in. Het is een mooi moment om het certificaat in handen te krijgen en hier en daar wordt een traantje weggepinkt. Huub Stijvers zet, na de docenten, in zijn uniform van het Leger des Heils nog wat strijdkreten op een rij en krijgt de lachers op zijn hand. Linda Leeuwenstein sluit af en bedankt de docenten voor hun inzet en toewijding van de afgelopen jaren.
Zoals ieder sprookje kent ook dit verhaal een happy end want mijn vriendin Julia en dochtertje Jasmijn redden het net op tijd voor de certificaatuitreiking. Ze zijn er getuige van dat alle docenten een doos met presentjes krijgen van ons, de afstudeerders, vanaf nu; kunstenaars.
De doos bij wijze van gebaar voor alles dat de docenten door de jaren heen voor ons gedaan hebben. Alle afstudeerders feliciteren elkaar. We hebben het gefixt. De kroon op ons werk. Fantastisch!

Ruud Lampe

overzicht1openingfionaAnsAstridgabylettiehuubbjannettelindaMargreetmarjolein astridmargaretmarjoleinrezieroelandruud>Susanfiona2paulien karingaby lettie

Foto's: Kristel ter Beek