Dit najaar (24 november 2018) was de excursie van de NAU naar Wiels en KANAL in Brussel.
webIMG 1980In Wiels, een grote betonnen kolos waar vroeger een bierbrouwerij zat, begonnen we met een rondleiding langs het werk van René Daniëls. Daniëls werd al vroeg erkend als een belangrijk kunstenaar. In zijn schilderijen experimenteert hij met een diversiteit aan stijlen. Maar tegelijk is er inhoudelijk sprake van het maken van een poëtisch universum. Daniëls vertelt, associeert, interpreteert. Hij onderzoekt verbanden tussen woord en beeld, hij is bezig met woordspelingen.
Zijn werken geven aanleiding tot het leggen van verbanden, het zoeken naar interpretaties.In het schilderij "Gespletenheid, geaccepteerd" kun je een hele zoektocht naar verbanden en bedoelingen ondernemen. Je ziet een deel van een staande figuur, maar het stelt ook een jas voor die aan een haakje aan een boom hangt Maar, is dat wel een boom? Links en rechts lijken twee bomen verdacht veel op benen die in de lucht steken.... En waar is het hoofd? Waarom die donkerblauwe vlek rechts?
De rondleider van de groep waarin ik was ingedeeld, liet ons nadenken over wat we zagen. Soms liep het wat voorzichtig, maar er kwamen ook verrassende opmerkingen over wat sommigen in de groep herkenden of interpreteerden in de verschillende werken


webIMG 20181124 122639webIMG 20181124 131201webIMG 20181124 132152

De twee planeetachtige bolvormen zou je kunnen interpreteren als de schilder zelf (de kleine bol) tegenover, en verbonden met de kunstwereld (de grote bol), die om elkaar heen cirkelen. Daniëls laat in dit werk en ook in veel andere schilderijen sporen achter van veranderingen die hij doorvoerde. Hij wil ook het werkproces graag duidelijk laten zien.
De titel "Zonder titel" maakt voor mij duidelijk dat de schilder mogelijkheden tot interpretatie open wil laten.

De veelzijdigheid in het werk van Daniëls is met enkele foto's nauwelijks weer te geven. Iets van het spelen met taal valt bijvoorbeeld mooi te zien in een bladzijde uit een schetsboek:

webIMG 20181124 131658webIMG 20181124 132957webIMG 20181124 132935

We zijn ruim een uur met deze rondleiding bezig geweest. Daarbij waren er nog diverse dingen die het soms moeilijk maakten om "bij de les" te blijven.
Het gebouw bijvoorbeeld is op veel plaatsen erg mooi: En onze gids vond de rondleiding kennelijk erg spannend: er verschenen al snel enkele blosjes naast haar mond en daar kwamen op de wangen nog blosjes bij. Ze werden allemaal gaandeweg groter en begonnen in elkaar over te lopen... Het doet niet af aan het feit dat het een uitstekende rondleiding was. En mijn bewondering voor het werk van Daniëls groeide enorm.
We hadden daarna nog ruim een uur om werk van Koenraad Dedobbeleer te bekijken. In twee zalen was veel werk van hem opgesteld. De presentatie ervan was soms heel mooi en eenvoudig, maar soms ook verwarrend. De volgende twee foto's laten iets van zijn werk zien, maar doen geen recht aan de veelzijdigheid ervan
In het werk van Dedobbeleer staat presentatie centraal, leerde ik. Bij sommige werken kon ik daar wel iets mee, bijvoorbeeld een viezige grijze plastic zak, vermoedelijk gevuld met zand, zelfstandig staand in de ruimte: een mooi beeld, dat voor mij meteen zwaarte uitbeeldde. Ook een kleine sculptuur van samengegroeide goudkleurige glimmende bollen, opgehangen aan een "te kort" touw, zodat slechts één kleine bol de grond raakte, sprak mij meteen aan: een spannende voorstelling. Bij veel andere werken lukte het mij niet goed om te doorgronden wat de kunstenaar wilde laten zien.
Het uitzicht over Brussel op de bovenste verdieping was trouwens geweldig!
We gingen in de middag naar KANAL- Centre Pompidou, een nieuwe plek voor moderne en hedendaagse kunst in een immense (35.000 m2 )voormalige Citroën garage. Vanwege het koude weer werden bij binnenkomst dekens uitgedeeld aan mensen die minder warm gekleed waren.
webIMG 1983webIMG 1986webIMG 20181124 162533

Het gebouw nodigt uit tot een zwerftocht langs diverse verrassende plekken waar kunst is te zien, samen en bij details van de inrichting van vroeger. Ik vond dat vaak opvallend mooi uitpakken. De website had me bij de voorbereiding voor deze dag danig in verwarring gebracht: het leek wel alsof er een tiental grote exposities, zonder duidelijke samenhang werden beschreven. En dat was ook zo.
Bij de ingang staat een enorm plateau met objecten van Tinguely: "De Hel. Een klein begin." uit 1984. Het is een chaos van objecten die wild kunnen bewegen, die lawaai maken en die er vooral volstrekt zinloos uitzien. Toen we net binnen waren werd het geheel enkele minuten aangezet. Wat een feest!! Mijn dag kon toch al niet meer stuk, en dan dit nog.
De diversiteit van werken die er staan is enorm: een verdieping met een tiental korte films met spelende kinderen uit diverse probleemgebieden ver weg: "Children's games" van Frances Alÿs. En een verdieping of twee hoger een film waarin een oude man in een desolate omgeving bladert in een boek waarbij hij mompelt dat je, als je kunt schrijven, álles kunt schrijven. Je ziet verlangen, hoop, berusting....
Verderop en grote zaal met werken van bekende kunstenaars: Calder, Judd... En er is een deel met werk dat gemaakt is door architecten. Een hangende aluminium tent (Gyula Kosice, 1959).
De ruimte bevatte werk van Broothaers, Fischli en Weiss, Wurm, .. te veel om op te noemen.


webMG 1990webIMG 1991Na afloop kwamen we elkaar tegen in het museumcafé. Toen pas merkte ik dat het er echt steenkoud was. Maar al met al was het een enerverende dag met veel geweldige kunst. De reis werd natuurlijk weer veraangenaamd met koffie, thee, muesli-bollen en mandarijnen.Docenten, bedankt voor deze geweldige excursie!

Studenten en docenten van de Nieuwe Academie Utrecht (NAU) bezochten Berlijn van 25 tot 30 augustus. Aanleiding was de Berlin Biennale.

We verbleven in een hostel van een kerk gelegen tussen de wijken Kreuzberg en Schöneberg, en huurden fietsen om de hoek. Het ontbijt werd geserveerd om 8.00u, gelijk met het luiden van de klokken voor de mis, dus daar werden we niet verwacht.
Dagelijks fietsten we in kleinere groepjes, elk gegidst door een van de docenten, naar onze bestemmingen. Frans ontpopte zich als stadsguerilla met sluiproutes en afstekers en tartte zelfs enkele rode lichten - Berlijn is een zeer diverse stad, met drukke en ook veel rustige straten, relatief ruim en met veel groen, vaak met een fietsstrook. Soms gingen we dwars door Potsdammerplatz tussen de bussen en toeristen. We zijn niemand echt kwijtgeraakt, af en toe was Jos even uit beeld als hij een foto nam, en zelfs Lotte met de taxi dook elke keer op het juiste moment weer op.
Page 1 Image 1Page 4 Image 17
Het volledige verslag kunt u lezen in de pdf

Op 31 maart was het zover: de voorjaarsexcursie van de NAU. Dit keer ging het naar Brussel, waar maar liefst 5 tentoonstellingen in twee musea op het programma stonden. Om 9 uur vertrokken we vanaf de vertrouwde plek achter Utrecht Centraal met achter het stuur Kees-Jan, ook al jaren de rustige en relaxte chauffeur. Na meer dan twee uur bus rijden kwamen we aan bij het kunstcentrum Wiels waar we twee tentoonstellingen gingen bekijken.
afif gitaar webtekst Afif webafif kist web


Het begon met een rondleiding bij de tentoonstelling Paroles van Saâdane Afif. De Franse titel Paroles laat zich vertalen als “teksten”. Bij ieder werk van Afif kon je op de muren om de meestal ruimtelijke werken heen tekstjes lezen. Die teksten waren gelukkig geen ingewikkelde teksten van curatoren of kunsthistorici, maar eerder teksten voor liedjes – waarvoor nog geen muziek bestaat- die op verzoek van Afif geschreven waren door vrienden, of bevriende kunstenaars, naar aanleiding van het werk van Afif. Een belangrijk deel van de tentoonstelling was de geluidsstudio, waar mensen zich konden inschrijven voor een jamsessie. De teksten uit de tentoonstelling konden zo voorzien worden van muziek, en zo werd het werk van Afif door de interactie met anderen “ voltooid” . Dat is een mooi concept. Helaas hadden we geen tijd de jamsessie te zien. In de nogal museale tentoonstelling moest je de interactie met anderen, die toch de kern is van het werk van Afif er nogal eens bijdenken, waardoor mijn hoge verwachtingen toch niet waargemaakt werden.

Om negen uur exact vertrok de bus voor de excursie op weg naar de tweede opstapplaats in Arnhem en verder naar het Ruhrgebied.
Heen en terug is het alles bij elkaar zo’n 6 uur rijden. Maar de reis is minstens zo belangrijk als de musea zelf. De resultaten van de werkbesprekingen worden geëvalueerd, onzekerheden, nieuwe ontdekkingen, vorderingen, en zelfs onbeantwoorde liefdes en huiselijke besognes worden besproken. Traditiegetrouw waren er bekertjes koffie en thee, koeken, mandarijnen en krentenbollen, geserveerd door onze dienstbare docenten.
Het eerste reisdoel betrof Skulpturenpark Waldfrieden in Wuppertal. We hadden niet gerekend op een stevige klim naar de ingang van het park, maar eenmaal binnen wachtte ons een mooie rondleiding langs het werk van voornamelijk Tony Cragg. Het park en de villa Waldfrieden behoorden ooit toe aan de Duitse industrieel Kurt Herberts. Vanaf 1989 raakte het volledig in verval.
In 2006 kocht Gragg het park. De villa werd gerestaureerd en er werd onder meer een expositieruimte met veel glas gebouwd.
imi knoebel

Verslag Kunstbiënnale Venetië 27 augustus - 1 september 2017
Philip GustonIk had zo wat bedenkingen na mijn aanmelding voor de biënnale in Venetië. Ik was er nog nooit geweest en vroeg mij af of ik de indrukken van zowel de stad als alle kunst die er te zien is zou kunnen bevatten. Daarnaast of ik aansluiting zou vinden met anderen, ik ken er tenslotte weinig mensen en ik ben niet zo’n gemakkelijke prater. Dan nog de mogelijkheid de weg kwijt te kunnen raken in alle nauwe steegjes. Stel je voor... Kortom ik vond het spannend om te gaan.
Blijkt dat ik hier niet de enige in was en dit maakte dat dit spannende al gauw omsloeg in herkenning en plezier! De aankomst was al heerlijk, varen met een boot vanaf het vliegveld met zicht op Venetië vanaf het water. Een korte wandeltocht naar ons onderkomen, een voormalig klooster met mooie hoge plafonds en deuren. Daarna de vooraf ingedeelde kamer opzoeken en kennis maken met de kamergenoten. Van mensen die in 2015 geweest waren tips gekregen over de koffie bij de bakker op de hoek, de supermarkt vlakbij waar je boodschappen kan doen voor de lunch. ’s avonds met een groepje spaghetti eten met een glaasje wijn.
Maandag:
Na het ontbijt op weg naar de Galeria dell Academia, waar een expositie was van Philip Guston
( 1930-1980) en ook werken te zien zijn van oude Venetiaanse schilders als Tintoretto, Bellini en
Tiziano. ( 14e tot 17e eeuw)
Philip Guston is een Amerikaanse schilder die eerst muurschilderingen maakte, toen van abstract schilderen overgegaan is op een cartoonachtige stijl van tekenen/schilderen.
Damien HirstIn de expositie zijn schilderijen te zien die gebaseerd zijn op gedichten van dichters als bv. Yeats en Eliot. In de eerste instantie had ik lichtelijke paniek, kan ik hier wat mee? (moet nog verslag schrijven ook) maar door te zoeken naar houvast en te concentreren op gebruik van kleur, vlakverdeling, lijnvoering, terugkerende elementen als de klok, schoenzolen, boeken vond ik er in ieder geval humor en vrijheid in terug. Kijk maar naar bovenstaand schilderij. Een groep die in zee baadt. Prachtig en abstract en figuratief dicht bij elkaar.

Met een volle bus ging de eerste dag-excursie van dit studiejaar naar Düsseldorf.
Zoals altijd was de sfeer prima en de verzorging onderweg (hart)verwarmend, met thee, koffie en stroopwafels, mandarijntjes en krentenbollen.
We waren al om 11.30 uur bij K21, het museum van de Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen met vooral 21 eeuwse kunst. We hadden vóór de rondleidingen een uur de tijd om in het museum, een prachtig groot gebouw, rond te kijken.
Ibrahim mahama15232126 1262116570528273 6957784680248363966 nSaraceno

De rondleidingen in 3 groepen namen ongeveer een uur in beslag. Bij een aantal zalen werd interessante toelichting gegeven. Van sommige ruimtes werd allen kort iets aangestipt, met het advies om na de rondleiding daar eventueel terug te komen.
De diversiteit van het getoonde werk was groot Boltanski;s El Caso maakte grote indruk, de gekweekte spinnenwebben van Tomás Saraceno waren ongelooflijk mooi. Van Bill Viola was er de film The Quintet of the Astonished (2000), waar ik geïntrigeerd bleef kijken. Het werk Schattenspiel van Hans-Peter Feldmann was verrassend en ongelofelijk, met vier draaiende tableau's en hun schaduwprojecties.

Excursie “Gallery in high speed walk”
Wat staat je te wachten op een dag als deze? In ieder geval constateer ik een aangename temperatuur en behoorlijk wat licht en warmte van ons hemellichaam ZON! Daarnaast weet ik dat ik een dagje door mijn geboortestad Amsterdam ga struinen naar Moderne kunst en voor de hand ligt dat dat in het centrum van de stad gaat gebeuren geleid door deskundige GUDA die zelf in Amsterdam woont en werkt. De dag kan niet meer stuk .......De ontmoetingsplek is het Centraal Station en vandaar starten we met onze gallery loop in high speed. Ik moet wel eerst even landen en daar is de loop naar het Rembrand huis heel geschikt voor, het stads leven integreert voorzichtig in mij... of is het anders om?
rembrandt tekeningrembrandt doekada de koning

Excursie 12 maart 2016,

En dan is daar alweer de tweede en tevens laatste excursie van dit studiejaar. Het is een koude ochtend maar de zo'n schijnt, het beloofd een mooie dag te worden. Dus in de auto op naar Oosterhout zuid.
Daar aangekomen is er nog tijd voor thee en iedereen druppelt langzaam naar binnen. Precies om 10 uur is daar de bus met een bekend gezicht, Kees-Jan is weer onze chauffeur.
We vertrekken naar Gent, naar het SMAK. Daar krijgen we een rondleiding van een uur.
rondleiding6. Michael Buthe 2 webOok hier weer een bekend gezicht, onze gids heeft ons vorige keer ook tekst en uitleg gegeven.
We worden door 2 tentoonstellingen geleid en beginnen bij de Duitse kunstenaar Michael Buthe. Een flamboyante kunstenaar met een veelzijdig oeuvre. Hij heeft geleefd van 1944 tot 1994 en overleed op jonge leeftijd aan aids.
Hij maakt werk op papier en met textiel is hij ook overtuigend. In de jaren 70 gaat hij reizen naar het Midden Oosten en Marokko, in het werk dat dan volgt kijkt hij kritisch naar het verdwijnen van spiritualiteit en mythe inde westerse maatschappij.
Hij brengt alle culturen van de wereld samen in een werk en overdekt dat met stippen zodat het een geheel wordt.
Buthe wil dat zijn kunstwerken net zoals het leven in permanente verandering is.

Kunstbiënnale Venetië 2015
Persoonlijke impressie van de NAU-excursie van 30 augustus tot 4 september 2015.

Na een fietstocht van ongeveer 3 weken kwam ik op zondag 30 augustus aan in Venetië om met mede-studenten en docenten van de Nieuwe Akademie Utrecht de kunst-biënnale te bezoeken. Venetië naderend zag ik mooie en ook trieste staaltjes van verkrottend cultureel erfgoed: de villa’s van rijke Venetianen uit de bloeitijd van de Venetiaanse republiek; nu onbewoond en dichtgespijkerd, vergane glorie zonder bestaansrecht lijkt het. Venetië is een bijzondere stad waar de logistiek nog voor een groot deel pre-industrieel is. Zonder toerisme zou, denk ik, de stad ten dode opgeschreven zijn. En die pre-industriële ambiance biedt ook een prima decor voor kunst. Wellicht is het vertonen van kunst het laatste bestaansrecht van de vele palazzo’s die Venetië telt en misschien wel de reden dat die palazzo’s het lot van die verkrottende villa’s op de Po-vlakte niet hoeven te delen.
Enfin, met mijn fiets kwam ik Venetië sowieso niet in; die liet ik achter in een parkeergarage bij het station. Met de boot en daarna lopend zeulde ik mijn bagage naar ons onderkomen, de Foresteria Valdese. Aan het eind van de middag arriveerden de andere deelnemers aan de excursie. Fijn, want na drie weken alleen op de fiets was ik wel weer aan wat gezelschap toe. Hoewel heel wat deelnemers elkaar maar nauwelijks kenden vond iedereen makkelijk aansluiting. De kamers in het voormalige klooster werden verdeeld (of de deelnemers werden over de kamers verdeeld) en bij het eten in restaurantjes en op terrasjes kwamen we in de stemming voor wat een interessante week zou worden. Naast ‘nieuwkomers’ zoals ik waren er ook genoeg studenten die aan de vorige excursie(s) naar Venetië hadden deelgenomen, dus al een beetje de weg wisten en de ‘debutanten’ enthousiasmeerden.